Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Sadeli en Mina
Kliwon en Lina
Tante Francine
Oom Alex
Kediri
Rembang
Purworejo
Kinderen op school
Een lagere school SD
De Prambanan tempels
Cilacap
Koken in de desa
Leven in de desa
Een desa straatje
Kinderen in de desa
Bakstenen in de desa
Hotel Tambalban
Straatsnoeperijen
Rampok Macan
Honger in 1946
Maghrib
Wayangfiguur Semar
Stille Krachten I
Stille Krachten II
Stille krachten III
Stille Krachten IV
2 Moorden in Indië
Fraudeur Sonneveld
De TrawaPari tempels
Pasuruan naar Malang
Teakhout of (d)jati.
Verpauperde Indo's
Het hoertje
Zeerovers in Indië
Indo's in Indië
Bep Vuyk
De broers Gentis
Jogja Keraton
Dokter Soetomo
Die goeie ouwe tijd
Jean Demmeni Foto's
Marie E. van Oordt
Aardverschuivingen
Bergenbuurt Malang
Emma van der Pal
Kasbi
Jean Samuel Borgeaud
Moord op v.Zuylen
Arme meneer Born
Drama Dermodjojo
19 maart 1868
VOC en landje pik
"Toontje" Poland
Eindelijk weer thuis
Indisch of "Belanda"
Sukorejo Midden Java
Lawang Sewu / NIS
Het durp Salaman
De desa Cekel
Pak Tani Dawet Hitam
Frank Boon
Marie W. Corbet
Orang kecil
Pak Lurah
Ken Dedes
Streetlife Jakarta
Siti Aisyah Pulungan
Contracten Suriname
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

Stille Krachten IV.... No me da miedo morir....Ik ben niet bang om te sterven, want er zijn in mijn familie al veel gestorven zonder dat ik ze ooit gekend heb....No me da miedo morir....

 

oftewel een samenloop van omstandigheden? Of is het toeval? Of is het voorbestemd? Of is het gewoon zomaar iets onbestendigs, waar je je niet druk om moet maken omdat het gewoon gebeurt? 

 

In mijn nietig klein Indoleventje heb ik veel  vreemde dingen meegemaakt en altijd heb ik het met een zwaai van me afgeveegd en er nooit dieper bij stilgestaan.

Nu echter, in de musim kemarau van mijn leven beland, sta ik er wat vaker bij stil, haal al die vreemde gebeurtenissen uit de achterkamer van mijn gudang otak (hersenpan) en zet de dingen op een rijtje en kom tot merkwaardige conclusies waarvan ik me dan afvraag: Toeval geweest? Samenloop van omstandigheden? Wat is het nu precies? Een uitgestippeld en voorbestemd levenspad? En zo vaak heb ik dergelijke "zaken" meegemaakt......

Ik heb genen meegekregen van diverse voorouders afkomstig uit diverse oorden van deze aarde en één der genen heeft bij mij sterk het gevoel ontwikkeld van "geloven in mistiek", dat onverklaarbare... alhoewel ik wel een gelovig mens ben.

 

Er speelden zich bijvoorbeeld in het bijzonder in het volgend geval, de volgende letters van het alfabet af in mijn leven:

De letter "S" van de stad Surabaya, mijn hometown nog steeds, alhoewel ik me bevind in een ander stadje en de letter "S" van Semarang, de stad waar ik op jeugdige leeftijd eens naar toe wegliep van huis en later bleek, dat mijn overoveropa in deze stad zo'n beetje de touwtjes financiëel in handen had.

De letter "K" van Kembang Kuning, het burgerkerkhof waar mijn pleegma recentelijk in maart 2012 eindelijk haar verdiende grafkruis kreeg met behulp van een vriend wiens achternaam ook al met een "K" begint, namelijk Walter Kessels. En de tweede "K" staat voor het ereveld Kembang Kuning, waar mijn broer mede- geëerd wordt.

Tja, dan de letter "L" , ook al in dubbele mate, maar daar geef ik op deze pagina geen uitleg erover, omdat het op achternamen slaat van personen, die ik dien te respecteren en derhalve niet mag openbaren, maar zij wel degelijk een rol meespelen in mijn overwegingen.

En natuurlijk de letter "R" die slaat op die verre vriend van me en die - geheel onbewust - zorgde voor de sluitring op deze cirkel van toevalligheden/omstandigheden/gebeurtenissen of hoe je het ook wilt noemen of classificeren.

En om het geheel nog een beetje ingewikkelder te maken, spelen jaartallen ook nog een rol mee in het geheel van "vreemde rariteiten" in mijn bijgelovig Indo leventje.

Het jaar 2005, het jaar 2007 en het jaar 2012.... (Cijfer 5 en cijfer 7 samen bij elkaar maakt getal 12, mijn geluksgetal.)

Nou, daar gaat ie dan, mijn nonsens verhaal over dingetjes waar ik stil bij sta tegenwoordig.

 

Feit: een foto van een hotelkamer van het Hotel Candi Baru (voormalig Bellevue)  uit Semarang, gekregen van een vriend in 2012. (Deze foto staat overigens ook op een andere pagina van deze site.) 

 

Feit: Het jaar 2005 doe ik een groet op Kembang Kuning (letter K) Surabaya aan een Indo grootvader met achternaam letter L en uit wiens naam van het kleinkind(ook letter L) ik de bloemengroet deed. Frapant: Grootvader's gezin was destijds gesitueerd in Semarang en grootvader kende ik niet. Maar je bent Indo en je respecteert een andere Indo die ook nog ouder is dan dat je zelf bent.

Feit: Het jaar 2007 maakt kleinkind een reis naar Semarang en..... logeert in deze kamer.(Hetgeen ik niet eerder wist).

Feit: Ik krijg de foto van deze kamer in 2012, plaats het op mijn site en ik krijg gisteren 10 aug 2012 een bericht van het kleinkind over de logeerpartij in deze kamer, waarvan hieronder straks de inhoud, ten dele geredigeerd natuurlijk.

Resultaat uit bovenstaand: de letter S, de letter K, de letter L en de jaren 2005, 2007 en 2012 komen samen. Semarang, Surabaya.......Ik: weglopen naar Semarang, wonen in Surabaya. De grootvader: Wonen en werken in Semarang en begraven te KK kerkhof Surabaya, kk (kleinkind) logeert in de kamer zoals boven op de foto.... vreemd allemaal toch of niet? Een hotelkamer, enkele jaartallen, enkele letters uit het alfabet......enkele personen op deze aarde die ineens een band met elkaar krijgen of hebben.....vreemd. Een vriend 3R die ervoor zorgt, dat de foto van deze hotelkamer bekend wordt, zodat de band onderling duidelijk wordt.....

 

De reis in 2007 die het kleinkind maakte vond toevallig plaats in de periode dat hotel Candi Baru gerenoveerd werd en de reisleiding was zich hiervan niet bewust en had te goeder trouw de boekingen gedaan. Het verslag is dus pertinent NIET een aanklacht over de service en hoedanigheid van het hotel in 2007. Het is slechts een opsomming van geconstateerde feiten, die zij opmerkten en ondervonden net in die tijden van renovatie.

Hieronder een fragment van het reisverslag van het kleinkind en het is opgedragen aan vader en grootvader.

 

Voor pa, opdat jouw stad zal blijven leven:

  

Candi Baru werd op dat moment gerenoveerd, de eetzaal was twee keer niks: tafels en stoelen aan een kant van de ruimte, op elkaar gestapeld. We vroegen ons af of we daar zouden moeten eten..

In de eerste instantie hadden we een kamer toegewezen gekregen in de linkervleugel (als je buiten staat en naar de toegangsdeur kijkt). We kregen de sleutel, zochten de kamer en schrokken ons wild: ouwe meuk, stinken naar de kamfer, vooral als je kastdeuren of laatjes opentrok. De badkamer was twee keer niks en het ergste: ons platje aan de voorkant was rustplaats van de bouwlui.

Ze zaten gewoon op de balustrade.. en de deur kon niet eens behoorlijk op slot. Een beetje hard tegen duwen en de deur springt open. Niks voor mij dus.. Mijn man had ook al zoiets van: gerenomeerd hotel?? Dus hij gaf al heel snel toe toen ik zei dat ik die kamferstank niet uit te houden vond.

Je kunt de deur niet openhouden want voor je het weet zitten die kerels naar binnen te gluren: kijken naar orang asing.. 

Wj naar de receptie. 2 dames van middelbare leeftijd, verstonden geen Engels, geen Nederlands (daar werd reclame mee gemaakt) dus zo goed en zo kwaad als kon heb ik in Bahasa duidelijk gemaakt dat we een andere kamer wilden. Met veel pijn en moeite kwamen ze met de belchambre op de proppen.. Pfoe... moeilijk kijken, zogenaamd overleggen.. Me neus! Die kamer hebben ze gewoon over, speciaal voor zeurders.. haha

Nu moet je niet denken dat die kamer zoveel meer beter was dan die eerste. De badkamer was zo mogelijk nog erger: kranen van de wastafel gingen moeilijk open, en als je dat gelukt was kreeg je ze niet dicht: drup drup drup.. wc spoelde niet goed door, handdoekrekje liever niet gebruiken want voor je het weet lag dat ding op de grond.

Laat de kasten aub dicht, want ook daar waren ze scheutig met de kamferbollen. En die stank bleef lang hangen!!! Nu was ik nooit van plan geweest om mijn koffer leeg te maken en de inhoud in de kasten te leggen, op vakantie leef ik uit de koffer. Alles netjes opvouwen, vuil goed in een plastic zak tot het gewassen wordt. Mijn man idem dito, behalve het netjes opvouwen dan, haha..

Het bed op heel ouderwetse manier opgemaakt met een kanten sprei, en... gulings! We hadden een koelkastje en tv op de kamer, maar: liever niet gebruiken. Stekkers en stopcontacten zien er zo broos uit. Je moet er niet aan denken dat er iets ergs zou gebeuren..

"En hoe laat hadden jullie gedacht te ontbijten? Jaja, de eetzaal, geen probleem..."

De volgende ochtend: geen mens in de eetzaal. Wel was er een tafel met stoelen tevoorschijn getoverd en de tv stond aan. Keihard.

Wij naar de receptie en daar werd verteld dat ze het ontbijt wel op de kamer zouden brengen. Hoe laat wilden we het hebben? En wat bliefden we? (huh? dat hadden we de avond tevoren toch al opgegeven? De collega's hadden het opgeschreven!).

We hebben maar net gedaan of we gek waren en van niks wisten. Op een blaadje werd het gebracht en op de salontafel geplaatst. Brood, thee..... verder weet ik niet meer.

Wel weet ik dat we er een tijd op hebben moeten wachten.. zonde van de tijd want we waren van plan papa's stad, Semarang,  te bezoeken.

's Avonds in de stad gegeten..we wilden het hotel niet in verlegenheid brengen..

Sjonge, wat een belevenis... papa's stad.. zou papa  hebben genoten van ons hotelavontuur? Zou hij hebben gedacht: "Je weet toch dat Tjandi niet voor ons L. en K. was bestemd? Wij komen uit de benedenstad, waarom wil je boven onze stand gaan leven als je daar bent? Sombong lu.. komt ervan.." 

Kostbare herinnering!

 

De Uitkijk van Semarang. Foto KITLV.

 

 

 

 

 

 

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top