Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Contactformulier
Gastenboek
Wie ik ben
Mijn ouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Indië en Youtube.
Zieleroerselen
Verhalen over susje
Diverse verhalen
Sadeli en Mina
Kliwon en Lina
Tante Francine
Oom Alex
Kediri
Rembang
Purworejo
Kinderen op school
Een lagere school SD
De Prambanan tempels
Cilacap
Koken in de desa
Leven in de desa
Een desa straatje
Kinderen in de desa
Bakstenen in de desa
Hotel Tambalban
Straatsnoeperijen
Rampok Macan
Honger in 1946
Maghrib
Wayangfiguur Semar
Stille Krachten I
2 Moorden in Indië
Fraudeur Sonneveld
De TrawaPari tempels
Pasuruan naar Malang
Teakhout of (d)jati.
Verpauperde Indo's
Het hoertje
Zeerovers in Indië
Indo's in Indië
Bep Vuyk
De broers Gentis
Jogja Keraton
Dokter Soetomo
Die goeie ouwe tijd
Jean Demmeni Foto's
Marie E. van Oordt
Aardverschuivingen
Bergenbuurt Malang
Emma van der Pal
Kasbi
Jean Samuel Borgeaud
Moord op v.Zuylen
Arme meneer Born
Drama Dermodjojo
19 maart 1868
VOC en landje pik
"Toontje" Poland
Eindelijk weer thuis
Indisch of "Belanda"
Sukorejo Midden Java
Lawang Sewu / NIS
Het durp Salaman
De desa Cekel
Pak Tani Dawet Hitam
Frank Boon
Marie W. Corbet
Orang kecil
Anak jl kereta api
Anak Indonesia
Kemiskinan/Armoe
Jl Kereta Api Malang
Pak Lurah
Ken Dedes
Streetlife Jakarta
Siti Aisyah Pulungan
Contracten Suriname
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Foto's algemeen
Externe Indo links
GEZOCHT


Indo's eten in hun leven gemiddeld
rijstkorrels per jaar en 5 kilo sambel

Anak Jalan Kereta Api Malang / kinderen van de spoorbaan te Malang......

 

Met dank aan Endiarto Wijaya en zijn camera. Zie ook de voorgaande pagina Orang kecil. Foto's copyright Endiarto Wijaya. .....Makasih Mas.

De foto's zijn genomen op het spooremplacement van Malang.

Dit is een fotografisch woord voor de volwassenen, die kinderen hebben en die in welvaart opgroeien en leven !!!! .... En wier kindertjes met een ontevreden smoelwerk door het leven denderen..... en het woord "dankbaarheid" niet in hun vocabulaire hebben.......en links en rechts de boel verrampeneren puur uit welvaarts waanzin en non-opvoeding....

Kijk naar de onderstaande foto's van de spoorbaan kindertjes uit het land waar ik geboren ben en kijk goed of je dan ondankbaarheid op hun gezichtjes ziet..... Wel vroege jeugdzorgen, omdat zij het harde leven al op jeugdige leeftijd geleerd worden, dit in tegenstelling tot de westerse landjes waar een vingerknip voldoende is om een stuk vreten op tafel te brengen en toch maar kankeren en vloeken en schelden omdat men het in die westerse landjes zogenaamd "slecht" heeft.

Denk aan wat eens de kolonisator zei: Wij moeten die wilden beschaving en cultuur brengen, want het zijn maar een stel onopgevoede onbeschaafde wilden en laten zij dankbaar wezen, dat wij genegen zijn om het hun te geven.

Zie wat het resultaat is: De zogeheten Beschavingbrenger is diegene geworden, die beschaving nodig heeft.

De spoorbaan kindertjes:

Ik heb een zwak voor hen, wegens het feit dat ze in Malang wonen (dat wil niet zeggen, dat ze elders in Indonesia niet te vinden zijn) en omdat Malang de stad van mijn ma was, dat ze langs en bijna op de spoorbaan wonen en welker spoorbaan destijs wel eens door mij in een trein gezeten werd bereden en dat ik zelf zo vaak in mijn jeugd de spoorbaan van Gubeng Surabaya "onveilig" heb gemaakt.... menig hartaanval van een machinist veroorzakend, omdat we wel eens zo lang mogelijk wachtten wie het laatst van de rails afging als er een trein aankwam puffen met zijn steenkolen locs.

 

Een stukje tekst van Freddie Aquilar's clip A N A K. (Vrij vertaald naar het Tagalog) .... Geproduceerd in 1978 ... anno 2014 al weer 36 jaren geleden.

Toen jij in deze wereld geboren werd, zagen je ouders een droom vervuld worden.

Hun droom werd werkelijkheid als antwoord op hun gebeden.

Voor hen was je een bizonder en speciaal kind en je gaf hun vreugde elke keer dat je glimlachte.

Elke keer dat je huilde, stonden zij naast je om je te troosten.

Kind, je beseft het niet, hoever zij zullen gaan om naast je te staan.

 

 

De foto's.... zonder enig begeleidend kommentaar.... De spoorbaan, als alom in Indonesia waar een spoorbaan is, brengt leven en tovert een bord rijst 's avonds op tafel.... van groenten verkopers tot aan muzikanten aan toe.... Jong geleerd oud gedaan....

 

 

Waar ziet men in westerse landjes met volvetgevroten kindertjes, nog zulke eenvoudige jeugdige spelvreugd?

 

En dit jongetje is niet vetgevroten van overdadig voedsel, maar zal naar alle waarschijnlijkheid wel een kwaal hebben, hetzij erfelijk hetzij wegens andere oorzaken....

 

Het ontwarren van vliegerdraad... layangan

 

Ga verder naar Anak Indonesia, een andere fotoreportage van Endiarto Wijaya.

Copyrights imexbo.nl en imexbo.org  | Wilt u contact zoeken? Ga naar Contactformulier.
Top