Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Gastenboek
Curse of diaspora
Wie ik ben
Jeugd in Indonesia
Trawas: jagen met pa
Tiener in Indonesia
Rebel zonder reden
Weg uit Indonesia
Mijn ouders
Gerelateerden
Tinus Dezentjé
Tinus D. Graven 1
Tinus D. Graven 2
Tinus D. Graven 3
Familie-Voorouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Inleiding KH Peneleh
OVERIGE Kerkhoven.
VOC Leembruggen
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Zieleroerselen
Diverse verhalen
Java na de Engelsen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Externe Indo links


Anderen kregen slaag, schoppen, klappen en wel
x , maar de toeschouwer roept "au, ik ben zielig".

Foto boven: Lindeteves gebouw 1930.

Foto onder: Het Lindeteves gebouw anno 2012 is Bank Mandiri geworden.

 

Klik hier als u op de achtergrond wilt luisteren naar Nana Mouskouri's ADIEU ANGELINA.  Het geluid opent zich in een nieuw venster. Het was inderdaad Adieu en vaarwel tegen mijn eerste liefde.

 

Een opgroeiende tiener in Indonesia.

 

Foto onder: Genteng Kali SSV - snotporken 1955/1956. Wie herkent nog wie?

 

 


Ik was een jaar of 14 of zoiets en mijn vriendjes en ik begonnen te ontluiken, richting grote mensen leven.
Ontluiken? Ja, ontluiken, want we kregen zomaar ineens interesse in het andere geslacht.
Kwajongens streken boeiden ons niet zo erg meer. We zochten ons vermaak meer in de ernstige dingen van ons leventje. En dat kwam ook door de middelbare schoollessen, die we nu volgden. Er was nu minder tijd over om te struinen en te jagen en te zwerven.

De tijden brachten het ook met zich mee; het zorgeloze zwerven over straat was niet meer zorgeloos. Het was nu uitkijken geblazen waar en in welke wijk je liep, want de andere groepen werden ook ouder en vijandiger wegens de politieke situaties in het pasgeboren Indonesia.... Nieuw Guinea kwestie begon indringender tot de mensen door te komen.

 
Foto hiernaast: De meisjes van toen. Collectie Tropenmuseum.

 

"Kom, ik zal je een keer voorstellen aan een nichtje van me”, zei één van mijn vrienden op een mooie zonnige tropendag. Nou ja, wat heet mooi zonnig. Zeker weten dat het een doodgewone bloedhete dag was. De regentijd was er nog niet en elke dag begon met een stralend warme blauwe lucht en binnen het uur droop het zweet al weer van je voorhoofd af, als je maar zelfs bewoog.
Surabaya was en blijft een zéér warme kuststad.... Bloedheet en niet enkel het weer, maar ook..... eh eh eh, nu niet nadenken wie of wat ik bedoel....

En zo kwamen mijn vriend en zijn nichtje naar mij toe en werd ik voorgesteld aan zijn nichtje.
Ze was een verlegen meisje en ze was mooi en elegant en zo heel teer en kwetsbaar. Ze had een zeer zachte, maar toch duidelijke hoorbare stem en mijn jongenshart sloeg op hol. Het bonkte en het bonsde in mijn keel en voor het eerst van mijn brutale straatkacung leventje stond ik verstomd. Mlompong (verstomd)  heet zo iets.

Mijn vriend riep me tot de orde.
“He, waarom ben je zo mlompong? Doe even normaal alsjeblieft zeg.? “

Zijn nichtje verdween weer uit mijn gezichtsveld, want ze moest nog verder met de huishoudelijke taken. Ze was bij mijn vriend in huis gekomen, omdat haar ouders waren overleden.

Ik vroeg mijn vriend het hemd van zijn lijf over zijn nichtje en ik herinner me nog heel goed, hoe geweldig hij zichzelf vond om nu eindelijk eens een keer mij, deze buaya van de straten van Surabaya, de baas te zijn. Ik was nu van hem afhankelijk en niet omgekeerd.

En langzaam, beetje bij beetje, doseerde hij mij de zo broodnodige informatie over zijn nichtje. Treiterend langzaam, want het kon me niet snel genoeg gaan.

De dagen gingen voorbij en langzaam aan wist ik meer af van zijn nichtje en zag ik haar ook vaker bij hun thuis en kwam zij ook wat vaker mee met mijn vriend, bij mij op bezoek.

En de weken vlogen voorbij en het werden maanden en onze blikken naar elkaar werden opener en waren niet meer zo steels. Maar we bleven van elkaar af. Niks handje pak, niks naast elkaar zitten. De tijden toen waren streng en de jongens en meisjes werd de etikette wel ingeslagen door onze ouders.

Na een jaar ongeveer kwam de grote dag, dat ze toestemde om samen met mij, helemaal alleen, enkel wij beiden, naar de film te gaan.
Geen vriendjes erbij, geen pottenkijkers, enkel wij beiden en de film draaide in het Broadway theater, bij oud Surabayanen nog wel bekend. Welke film het was, tja dat was zo lang geleden al en eerlijk gezegd had ik op dat moment wel andere bezigheden toch? Nee, nee, nee, niet wat sommige schunnige lieden weer denken. ;-)

 
Foto onder: Broadway theater. GeheugenvanNederland.nl 

 

Foto onder: willekeurige tienerliefde in de tropen. (Internet foto)



En na een jaar, een héél lang jaar van geduldig wachten, hielden we elkaars hand voor het eerst vast, héél stiekem in het donker van de zaal en de filmvoorstelling was veel te snel afgelopen naar onze zin.

Buiten in de warme middag zon gekomen (we mochten geen avondvoorstelling bijwonen, maar de middag voorstelling) keken we elkaar aan met een glimlach om onze mondhoeken. Veel zeiden we niet tegen elkaar.
De gebeurtenissen van de afgelopen twee uren hadden een te diepe indruk gemaakt op ons.

We fietsten in de warme zon naar huis en we keken elkaar aan en zeiden nog steeds niets, maar onze ogen spraken boekdelen. Wat boekdelen? Hele romans vertelden onze ogen.

En zo was een verkering geboren en gegroeid, een verkering van twee weeskinderen. Zij had haar ouders verloren en ik had de mijne nooit gekend. Deze wetenschap versterkte ons wederkerig gevoel van affectie en genegenheid. We hadden iets samen en gemeen, wat anderen niet hadden.

Ons leventje liep gestaag voort en meer en meer onttrokken we ons als het enigszins kon aan het gezelschap van onze vrienden en vriendinnen en meer en meer trokken we slechts met elkaar op. We hadden totaal geen behoefte aan de aanwezigheid van anderen. We zwierven in onze vrije tijd overal en nergens rond en elkaars gezelschap was voldoende voor ons.

Er ging weer een jaar voorbij en we waren nog net als in het prille begin zowat 2 jaren geleden, we waren een éénheid. We waren de hoofdfiguren uit een sprookjesboek. Zij was de schone jonkvrouw en ik de zwerfridder. Zij hield me in toom, als ik toch weer eens de kacung neigingen had en riep me dan tot de orde.

Maar helaas, er waren nog steeds die vreselijke roerige tijden van politieke spanningen, van de roep van Indonesia naar totale vrijheid en van Merdeka, want Indonesia was nog niet compleet. Nieuw Guinea was nog steeds in bezit van Nederland. Leuzen her en der, leuzen samengesteld uit dreigende woorden en doodskoppen, met grote zwarte letters geschilderd op de wit gekalkte muren van de gebouwen, die aan de koloniale tijden herinnerden.

Foto onder: Tropenmuseum - de roerige tijden vlak na de oorlog.


En Nieuw Guinea werd ingelijfd bij Indonesia, maar de roerige tijden bleven. De roerige tijden van armoede, weinig werk en de politieke situaties in de overige landen van Zuid Oost Azie hadden eveneens invloed op het leven in en van Indonesia. Zowat heel Zuid Oost Azie was nog steeds aan het nasmeulen van de grote branden die gewoed hadden.

De volwassenen trachten her en der wat bij te verdienen voor het gezin, de economie was slecht en op een dag werd zelfs het geld gesneden. Een 1000 Rph biljet werd plots 100 Rph waard.
Wij jongeren deden hard mee om extra Rupiahs te verdienen en deden dat op allerlei mogelijke wijze. De bekende wijze van “een heitje voor een karweitje.” Maar het heitje was bedoeld als steun voor het levensonderhoud van het gezin en pertinent niet voor eigen gebruik bestemd.

We leerden goede manieren, maar ook de slechte manieren om geld te verdienen. Éen van die slechte manieren was bijvoorbeeld de rijkere (Chinese en Arabische) jongeren te tillen en daardoor aan Rupiahs te komen.
Wij armoedzaaiers kenden het straatleven van haver tot gort en de rijkere jongeren hadden een beschermde jeugd en waren daarom zo groen als gras en de groene Rupiahs in hun broekzakken moesten net als het gras kortgeschoren worden, dus caplok maar toch.....

De economische en politieke situatie in Indonesia hadden mijn pleegouders doen besluiten om mij naar Nederland te laten gaan en ik wist daar helemaal niets van. Het werd achter mij om besloten en vastgesteld en geregeld.

Op een figuurlijk kwade sombere dag was dan inderdaad het moment van afscheid gekomen, 5 december 1960 en dat was de dag van afscheid van Indonesia, mijn familie die daar rustte in de eeuwige zon, mijn jeugd, mijn vrienden en van afscheid van mijn eerste liefde, mijn sprookjesliefde.

Ik nam afscheid van alles wat en wie ik was tot dan toe.


Ze kwam samen met mijn vriend en nog een andere vriend op het uur van vertrek gedag zeggen; ze gaf me als laatste een hand en een envelop, die ik pas mocht open maken als ik in dat verre onbekende land was.

Ik heb me gehouden aan mijn belofte en pas in Nederland de envelop opengemaakt, na het al die lange weken gekoesterd te hebben. Er zat een brief in: Wat hebben jij en ik misdaan, dat we niet meer samen staan? En een soort statie foto en menigmaal in mijn moeilijke uren hebben die twee kleinoden me geholpen. In de uren, dat ik troost zocht en kracht om de komende dag gesterkt door te brengen.

Ik heb na mijn vertrek uit het onderdak in Den Haag die twee kleinoden verloren, door ongewenste omstandigheden....

Veel, héél veel heb ik verloren, door ongewenste omstandigheden.....
Zo goed als alles wat ik bezat aan tastbare herinneringen, waren me ontfutseld, gedumpt op de vuilnishoop en vergaan tot asresten.

Ik kwam in Den Haag (Nederland) aan met een koffer vol herinneringen en ik verliet Den Haag met mijn gitaar en een tasje met ondergoed. De herinneringen had ik maar opgeslagen in de gudang van mijn geheugen, door omstandigheden.....

Ik heb na mijn afscheid uit Indonesia, nooit meer contact gehad met mijn sprookjesliefde.
Door ongewenste omstandigheden........ werd het mij verboden. Niks brievenschrijverij.....Misschien heb ik nog wel 's een brief van haar ontvangen, doch nooit gekregen.....

Een andere vriend van me, kwam op een dag naar Nederland toe. Hij was één der Indonesia’s beste badminton jeugdspelers en deed mee aan een toernooi in Nederland en op een avond bezocht hij mij.

Door ongewenste omstandigheden werd het mij verboden om hem te ontvangen en te zien en hem vast te houden, na jaren elkaar niet gezien te hebben, na jaren niet samen op straat gezworven te hebben. Mijn kamer was recht tegenover de huisdeur en in mijn kamer luisterde ik naar zijn stem en hoorde de teleurstelling in zijn beleefde groet, toen hij vernam dat ik niet aanspreekbaar was.... Ik schaamde me, omdat een gulden regel uit Indonesia met voeten werd betreden...Je bent niet welkom... zo typical Nederlands was het....Dag dag Indonesia, alle banden werden en waren doorgesneden, zelfs vriendschapsbanden. Het was een hard gelag om het te ervaren en te weten.

Ik werd gedwongen om een toen zo vaak heersende regel bij Indische mensen, te volgen en na te leven: “Indië of Indonesia is gone for good. Je bent nu in Nederland en wat geweest is geweest.”

Bullshit, hoe kan je een land en de cultuur en de mensen verloochenen, waar je een detail van bent geweest. Hypocriete verloochening is dat.

Want binnenskamers, uit het zicht van buitenstaanders, werd wel nog steeds rijst met sambel terasi gegeten en werden Indische gebruiken stiekem gehandhaafd en bloeide de kembang sepatu in de huiskamers en hingen de sarongs aan de muur ter decoratie en stilzwijgende herinneringen aan toen fan froeher.

En één keer in de week in de winter boerenkool met geprakte aardappelen en jus en een stuk gestoofde riblap, maar wel doordrenkt van sambel.

Tja, je bent in Nederland en je verloochent jezelf toch?



In januari 2008 hoorde ik pas weer iets over mijn vriend, de neef van mijn eerste liefde, maar ik heb alles zo gelaten zoals het was op de dag dat ik Indonesia verruilde voor Nederland. Hij schijnt nu (anno 2008)  in Malang te wonen. Is het toeval?

Malang de stad van mijn moeder.  Alhoewel...... , toen ik het vernam, dat hij daar in Malang woonde, heb ik wel liters ijskoud water gedronken erna, want die vraag bleef maar op mijn lippen branden branden branden.....:

"Hoe zou het met haar gaan tegenwoordig?"....

 

 

Zo?

Nah, denk het niet. ;-)

 

 

En uiteindelijk heeft het ijswater het vuur gedoofd en zal ik met een glimlach blijven denken aan toen "fan froeher" waarin mijn eerste liefde een deel uitmaakte van mijn leventje en mij mede vormde tot wie en wat ik nu ben....

 

 

 

Top

Copyrights imexbo.nl , imexbo.org , imexbo.eu | Why do you visit this website if you can't read.....