Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Gastenboek
Curse of diaspora
Wie ik ben
Mijn ouders
Gerelateerden
Tinus Dezentjé
Tinus D. Graven 1
Tinus D. Graven 2
Tinus D. Graven 3
Familie-Voorouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
De Cannalaan
Ketabang Kacapiring
Ambengan Kacapiring
Impressies Surabaya
Oud Surabaya
Surabaya Moorden
Kees, een Chinees
Atamimi de Arabier
Fred Krisen
Jos Crawfurd
Joop Nahuysen
Fam. Saleh-Hartman
Ted Grashuis Ambenga
Leo Rampen Canada
Inleiding KH Peneleh
OVERIGE Kerkhoven.
VOC Leembruggen
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Zieleroerselen
Diverse verhalen
Java na de Engelsen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Externe Indo links


De trauma helicopter vliegt weer eens rond........
x zegt Psycho dat hij het slachtoffer is..........

Impressies van Surabaya Pasar Pabean.

 

Mea culpa: onderstaande foto's kreeg ik ooit eens toegestuurd en ik weet niet wie de rechtmatige eigenaar is van deze foto's en kan derhalve ook geen permissie vragen om ze te mogen plaatsen op deze pagina.

Maar ik vind de vastgelegde beelden te waardevol om het zomaar ergens op mijn harde schijf te laten liggen en verzoek hierbij dan ook aan de rechtmatige eigenaar om toestemming tot het plaatsen ervan. Mocht de rechtmatige eigenaar geen toestemming willen verlenen, dan verzoek ik hem/haar mij hiervan in kennis te willen stellen en zal ik ogenblikkelijk deze pagina verwijderen. Of geef me anders een seintje om je naam erbij te plaatsen.

 

De pasar Pabean, van oudsher een rommelig vies oud zooitje maar ondanks alle voorbijgegane jaren nog steeds een belangrijk onderdeel van Surabaya. Ik kan me herinneren, dat ik als klein jochie met mijn pleegma wel eens - tegen mijn zin in - meeging/moest naar deze pasar en ik vond het een verschrikking. Vooral in de regentijd was het een vieze smerige kledderboel. En toch, na zoveel jaren: ik ben deze pasar nooit in mijn geheugen kwijt geraakt. De beelden zeggen me ogenschijnlijk niets, maar de herinneringen destmeer. Deze beelden kunnen van elke oude pasar en/of pasarbuurt zijn en is niet typisch Surabaya.

 

Foto onder: Een klant? Een verkoopster? Die toevallig iets aan het nuttigen is. Maar die elegantie van haar handen; de manier waarop ze haar eetwaar vasthoudt. Ondanks misschien enkel een SMP opleiding achter de rug maar toch een soort etikette ten toon spreidend... het pinkje.... Het doet me herinneren aan wat ooit mijn familie tegen me zei over mijn moeder: "Hans, jouw moeder hield het kopje thee vast waarbij altijd haar pink zijwaarts omhoog stak en jouw moeder dronk haar thee nooit en te nimmer uit een beker of kroes. Het moest altijd een kopje zijn." (Foto bewerkt en achtergrond weggehaald.)

 

Foto onder: Een elegant balancerende verkoopster. In mijn jonge jaren heb ik wel eens geprobeerd zoiets na te doen en prompt denderde het gevaarte natuurlijk op de grond, dus ik heb deze kunst maar daarna overgelaten aan de kunstenaressen zelve en me nooit meer gewaagd aan datgene waarvan ik dacht dat ik het ook wel even zou nadoen. Ook deze foto heb ik bewerkt om de nadruk te leggen op de kunsten van de dame.

 

Foto onder: Een kookster/eigenaresse misschien van een warung in haar domein. Te vies en te smerig om aan te raken (in de ogen van Westerlingen), maar als ik denk aan het lekker eten wat in zulke gelegenheden bereid wordt....even een zakdoek pakken, want het kwijl loopt mijn mond uit. Laat Rob van dat programma Keukenpolitie of zoiets maar ver weg blijven, want anders krijgt ie nog een aanval van spontane flauwtes of iets dergelijks. En mocht er per ongeluk iets van de scheplepel vallen op de grond... ach, even oprapen en weer terug in de wajan en alle bacteriën zijn dood, klaar toch. Elk plekje aan de muur wordt benut en er hangt zelfs een klokje en een kalender, zodat we precies op tijd zijn en weten welke dag het is, zodat het menu van de dag klaar staat. En voor diegenen die vies uitgevallen zijn: Kom nooit en te nimmer 's nachts in zo'n keuken, want dan knarsen je voetzolen van de doodgetrapte kakkerlakken....

 

Foto onder: Schoonmaken van bawang putih (knoflook) en dat doen we met overgave en concentratie en misschien verkopen we tussen neus en lippen door ook nog dat éne overgebleven ei, netjes ingeklemd tussen de bananenkammen en in de emmer rechts onder: het bord en bestek. Zo simpel kan het leven zijn. Ik weet het: daar is het leven simpel omdat er geen Rupiahs in de dompet zitten en hier bulkt men van de Euro's en dus kopen we hier nette kasten en mooi servies maar het doel is hetzelfde toch? En op de achtergrond nog net te zien: één of andere luie donder op zijn bank aan het rusten. Vaak zei ik vroeger tegen mijn vrouw: "Meid, dit is mijn bank, ik rust hier en jij werkt en doet de rest." Mijn raad werd dus nooit opgevolgd en ik kreeg een paar scheldwoorden naar mijn Indokop geslingerd als dank en antwoord op mijn welgemeend advies. Ik snap het allemaal niet meer. ;-)

Foto onder: En zo werkt dus de straatverkoop. Waar zijn stoepen voor? Waar is de straat voor? Juist ja. Voor situaties zoals onderstaande foto aangeeft. Klaar, niet zeuren. En wat gebeurt er als de dame 's avonds naar huis gaat? Hupsakee, alles in de keranjang (mand) en misschien nog ook een paar tassen, het gevaarte op het hoofd en klaar is Mbok Mina. Hallo westerse dames, alles goed vandaag met jullie? Geen hoofdpijn?... Mijn respect voor de dames die het gezinskostje op deze manier bij elkaar scharrelen, hoofdpijn of niet. En als de winst het toelaat wordt het misschien nog in een becak gedenderd en anders wordt het lopen dus. Wel eens over nagedacht?... Vlees, vis, tahu tempe, gorengan weet ik veel wat, groenten, van alles wat. Als het maar wat oplevert toch....

 

Foto onder: Nog meer gevaartes op de hoofden gedragen en zelfs hier staat de tijd niet stil, want manlief hangt aan de bel en vraagt wat ze eten vanavond...zie het dametje lekker hangend tegen een auto aan de bel....wek wek wek bla bla bla. Alleen onze LH weet hoe zwaar de pakken wegen op het hoofd van de vrouw....En tussen alle drukte in balancerend met lasten op het hoofd... de een gaat, de andere komt.... een krioelend menselijk zoemend bijennest.... het leeft....

 

Foto's  onder: Ouwe Pabean zooi, tientallen jaren de historie van Surabaya meegemaakt en generaties voorbij zien gaan. Lopend, fietsend, in de becak, jaar in jaar uit elke dag hetzelfde...Alleen de gezichten en de kleding veranderden in de loop der jaren. 

 

Foto onder: Een zware last dragende vrouw en een niksnut met een hoedje op zijn harses breeduit smilend, een Pak becak wachtend op een vrachtje, een straatnaam bordje met Pabean Utara (Noord Pabean). Electriciteitsdraden alle richtingen uitwaaierend, niks orde, enkel chaos. En toch draait alles daar dag en nacht in het zelfde tempo door. Ik lees wel eens fora waarin geschimpt en gescheld wordt op dit soort leven en ik vraag me dan zo dikwijls af: Zouden die mensjes die zo afgeven, in staat zijn om een uurtje maar zo'n soort leventje vol te houden? Ik dacht het niet.... 

 

Foto onder: Zou ze uitverkocht zijn en wachten tot iemand haar komt ophalen of moet ze nog beginnen en wacht ze op de aanvoer van haar waren of is het gewoon een gesloten ballentent en is zij slechts een voorbijgangster die aan het rusten is? De naam van de warung "Warung Kopi Giras" en voor de rest volgeklierd met overgenomen westerse grafiti ongemanierdheid... Ja ja, ook daar vindt de zogenaamde beschaving tegenwoordig plaats. Deze foto heb ik bewerkt en ontkleurd, teneinde de grafiti duidelijker uit te laten komen.

De warung is nog gesloten - zie slot op de deur - maar toch ligt er daar onbewaakt een vieze vuile emmer met een soort keranjang erin. Nul en generlei waarde voor de westerling en zo iets dergelijks hier in Nederland aan een muur zou hangen, dan had het geen uurtje geduurd of één of andere zich vervelende bende jeugdige westerse niksnutten had het wel verramponeerd, zomaar voor de lol en omdat er geen respect voor andermans spullen meer aanwezig is....

Wie durft te beweren, dat ik ongelijk heb?

 Met dank aan de rechtmatige eigenaar/-resse van de foto's. Nogmaals mijn excuses om ze te plaatsen zonder toestemming, maar helaas is mij uw naam onbekend en derhalve onmogelijk geweest om het u te vragen.

 

 

 

Top

Copyrights imexbo.nl , imexbo.org , imexbo.eu | Why do you visit this website if you can't read.....