Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Gastenboek
Curse of diaspora
Wie ik ben
Mijn ouders
Gerelateerden
Tinus Dezentjé
Tinus D. Graven 1
Tinus D. Graven 2
Tinus D. Graven 3
Familie-Voorouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Inleiding KH Peneleh
OVERIGE Kerkhoven.
VOC Leembruggen
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Zieleroerselen
Voor mijn vader
Voor mijn moeder
Dag mijn zus
Voor cherubijnen
Vertrokken vrienden
Hij was mijn vriend
Wat leerde je heden?
Het slachtoffer kind
Oma en kleinkind
Sarina uit de desa
Politionele soldaat
Voor honger en dood
Wordt wakker
Een keuze
De koloniaal
Oceaangolven
Een levenseinde
Diverse verhalen
Java na de Engelsen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Externe Indo links


Anderen kregen slaag, schoppen, klappen en wel
x , maar de toeschouwer roept "au, ik ben zielig".

 

Het westers kind.

 

Droom zacht mijn westers kind en duik in je warm en bewaakt bedje van satijn.

Slaap maar, toe slaap maar, want je leventje is gevuld met zoete wijn.  

 

Niemand zal je kwaad of pijn doen, want jouw papa en mama waken over jou.

Je hoeft je niet warm aan te kleden, want zij beschermen je wel tegen de kou.  

 

Morgen als je opstaat, loop je naar de douche en je ontbijt staat dan al klaar.

Keurig aangekleed kom je aan tafel en je vindt het zo gewoon en helemaal niet raar.  

Je neemt een hap en lust de rest niet, want het is zo dood ordinair en burgerlijk banaal

en je koopt straks liever met je vriendjes wel een zak chips, zo'n hele grote baal.  

Ach en het meeste ervan eet je niet en je dendert het wel op straat neer

en je flikt zoiets, net als je vriendjes elke keer, keer op keer op keer op keer op keer.  

 

Weet jij veel mijn westers kind, wat een geluk jij bij je geboorte al hebt meegekregen;

geen onderdak en eten hoeven te zoeken bij nacht en ontij, onweer en in regen.  

Ach mijn westers kind, droom maar zacht en denk vooral niet aan je oosterse leeftijdgenoten;

ergens ver weg in een land is het asfalt hun bed en hun leven is zo jong al naar de kloten.  

 

Ach mijn westers kind, droom zacht, van een egoïstische blindheid.

Je weet niet beter, het is er in gestampt door je omgeving en tijd. 

 En af en toe toon je je kopje op TV of kakelt wat in je column en kraait wat domme jeugd nonsens uit,

met veel branie doorspekt van kortzichtige domheid, maar van overleven? Daar weet je niets van, nog geen flut of fluit.

 

 

Klik op onderstaande link:

€44 miljard aan eten in de vuilnisbak


 

                               

 


  

Het Oosters Kind....ik ken jou heel goed; we liepen zij aan zij.

 

Anak sampah - Het kind van de vuilnisbelt.

  

Je ouders wilden noch luisteren noch horen

en niet uit liefde maar uit lust werd je geboren.

De vuilnishoop werd meteen je vuurdoop

en direct na je geboorte ging je pa al op de loop. 

 

Je naam is Sampah en je wordt genoemd Anak.

Je bent een vuilniskind en de belt is je onderdak. 

In je moeder's slendang hang je en kijkt bezweet

naar de mensenmassa met om je heen herrie en keet.

 

Je bent gekweld door honger en dorst,

maar oh zo leeg is je moeder's magere borst. 

Er stopt wat verkeer bij het stoplicht en je moeder biedt je aan.

"Kopen meneer, kopen mevrouw? Ach let toch niet op zijn traan.

 

Zijn naam is Sampah en hij wordt genoemd Anak.

Rapen van vuil is zijn toekomst en tevens zijn vak." 

Neen, niemand koopt een kind dat Sampah heet en Anak wordt genoemd

Neen arm kind, je bent en blijft tot het straatvuil gedoemd.

 

Vuil en bezweet groei je op in de smerigste vuilnisgoot

en op een dag zoek je troost bij je moeder, maar die ligt dood. 

Je kijkt met omfloerste ogen en weet niet hoe je om haar moet wenen

en alles wat je kunt is slechts verder overleven, zeggen jouw genen.

 

Ja, je naam is Sampah en je bestaan getuigt van honger en dorst.

Zal je kind later ook Sampah heten en zogen van je vrouw's magere borst.? 

In een kringloop van armoe, ellende en een honds bestaan

zal je moeten blijven vechten voor misschien een betere baan.

 

Je handen reiken hulpeloos naar de sterren in de donkere nacht

en je smoort een zachte snik om je moeder die daar boven geduldig op jou wacht.

 

_______________________________________________________________________

Semakin jauh ke lembah di bawah cemara aku merenung
Gemercik air pancuran tak memberiku isyarat apapun
Bayangan anak sampah menghantuiku
Gejala apakah yang tengah terjadi? ..... Ebiet G. Ade.

 

 

Ik stond bij een stoplicht in de auto te wachten en een kind werd mij aangeboden. “Kopen meneer?”

Ik was een keer in een kampung en aan de overkant van de straat waar ik even langs de kant van de weg stopte, riep een vrouw, die een warung runde, mij. Ze hield een klein meisje van een paar jaren oud bij haar armpjes omhoog en ze toonde het kleutertje als mooie koopwaar aan mij. “Kopen meneer? “ En de vrouw lachte vriendelijk naar me, alsof zij daarmee haar koopwaar met een lachreclame aanprees aan de "rijke" vreemdeling die haar kind misschien een betere toekomst kan bieden..... maar God alleen kan in haar ziel kijken en weten hoeveel pijn zij op dat op dat moment als moeder heeft...... En verderop liepen toeristen blind rond en vonden de bomen en sawa's zo mooi en zagen niet wat er achter de mooie bomen en sawa's te koop is in het leven.....

 

"Dag kleine cewek en cowok uit Indonesia. Er zijn er zo veel en ik kan jullie allen helaas niet helpen en mijn hart huilt om jullie, maar ja...er zijn er zoveel en ik weet echt  niet hoe ik jullie allemaal kan helpen.... Hoe ik jullie allen kan helpen.... Hoe ik jullie allen kan helpen.".....

Misschien kan ik aanplakbiljetten maken en deze op de ramen plakken van reisbureaus, die reizen verkopen aan toeristen naar Indonesia? Met een tekst als bijvoorbeeld: "Bij contante betaling ter plekke, krijgt u 1% korting op de reissom, maar die korting betalen wij u niet uit omdat wij het namens u aan de arme cewek en cowok geven..." Zoiets???

Ik keer wel eens aan op diverse fora met berichten over Indië en Indonesia en elke schrijver heeft het wel over elk willekeurig onderwerp en hoe het toen was en nu is, daar in die voormalige "leeggeplunderde kolonie" , maar wat ik zeer zelden lees is iets over die arme kindertjes over hoe zij toen leefden en hoe zij nu leven.... zo zelden.... en notabene, daar waar wij toch een eeuwenlange band hadden en nog steeds hebben. Verdomd nog aan toe, wat kunnen mensen toch blind zijn.

 

Geschreven naar aanleiding van het luisteren naar een lied van een Indonesische troubadour en het bovenstaande.

 

 

  

          Voor diegenen die het geluk hebben om eens een reisje naar ons geboorteland te maken: Zoek ze eens op die kindertjes zonder eten en dak boven hun hoofd en geef ze toch iets. Het zal je, als je  in Nederland bent teruggekomen slechts een halve aardappel schelen in je knip en in ruil krijg je de mooist en meest dankbare blik uit hun ogen terug, die je je hele leven lang bij zal blijven. Weet je niet waar je moet zoeken? Open je ogen dan eens heel goed want ze staan vlak voor je neus..... Tenminste: als je zin hebt om je ogen te openen.

 

Ben je niet in staat om een reisje naar ons geboorteland te maken en wil je toch iets doen voor de vullisbelt jongetjes en meisjes en wellicht elders op deze aarde waar " levens vullisbelten" zijn?

Lees dan wat deze mede Indo of Indische jongen William Deymann doet.

Klik hier:  http://dakarkids.info/images/Workshops_2012_DDTC_NL.pdf .... Goed lezen, niet roef roef roef. Neen, echt goed lezen met oogjes open, hersenpannetje 100% geconcentreerd erbij; dan leer je deze mede Indo of Indische jongen kennen en waarderen en aansluitend zal je de betekenis kennen van het woord "h u m a a n"..... Indonesische kindertjes, Afrikaanse kindertjes, Zuid-Amerikaanse kindertjes, Oost Europese kindertjes, kindertjes alom die geen keuze kregen, simpel door hun pa en ma destijds op de wereld gedeponeerd met de boodschap "Suchen Sie es maar aus". En wij die dit kunnen aanschouwen? Wij hadden wel een keuze mogen en kunnen maken en eigenlijk nog steeds, dus ..... besef wat je hebt en deel deel deel .....

Ik besef, dat mijn stukje schrijven hoogstwaarschijnlijk enkel door de oudere generatie gelezen zal worden en dat menig lezer/lezeres waarschijnlijk zal denken: Ja sudah, ik heb al teveel gezien en meegemaakt en nu is het mijn beurt om te rusten op mijn lauweren en me niet druk meer te maken om de ellende in deze wereld. OK, groot gelijk en daar kan ik volledig begrip voor hebben, maar................. je kunt dit doorvertellen aan jongeren en of andere geinteresseerden en dat is op zich zelf ook al een stukje hulp.

Ik besef ook, dat er waarschijnlijk lezers/lezeressen zullen zijn, die argumenteren: "Hm, wat kan mij die kindertjes in Afrika schelen. En zijn site beslaat toch Indië en of Indonesia? Als ik dan toch wil steunen, dan liever nog die Indonesische kindertjes."

OK, kan ik ook volkomen begrijpen en blij toe als je dan toch de Indonesische kindertjes wilt en kunt helpen. Elk geholpen kansarm kind op deze wereld is er ééntje minder en dat is goed.......

By the way: zomaar een gedachtengang van me. Er is wel degelijk een binding tussen Indonesia en Afrika. Oh ja???

Jawel: De slavernij, de batik kunst (Batik???? Huh?? Jawel ook Batik, zoek de historische geschriften er over maar op), de zwerftochten over zee van Indonesia door Indonesiërs naar Madagascar, de Mardijkers en Merdeka, de geronselde Afrikaanse soldaatjes en die zich later definitief vestigden in Indonesia (o.a Pekalongan, Purworejo, Jakarta en meerdere gebieden.)... Dus....daarom op deze Indische/Indonesische site ook een plaatsje voor Afrika, voor William zijn kindertjes.

 

Lees ook: http://walentina-waluyanti.nl/index.php/history-politics/168-belanda-hitam-di-gudang-arang in het Indonesisch.

Foto onder: Met schriftelijke toestemming van mevr. Walentina Waluyanti, een opname van Gang African in Purworejo. Je kunt ook naar de homepage (Aboutme) van mevr. Walentina Waluyanti's site gaan door HIER te drukken.

 

 

En als toetje hieronder een bewijs, dat Dakarkids kleurenblind is....want huidskleuren Dakarkids niet.

De foto kreeg ik van William Deyman.

 

Ja, Dakarkids is inderdaad kleurenblind, want zij kent geen onderscheid in huidskleur; zij ziet alle kinderen in nood als éénkleurig en wij lezers/lezeressen? Zijn wij ook kleurenblind?

 

Foto onder kreeg ik ook van William: Op de foto een trits Steurtjes die in 1946 op het terrein van de Oranje-Nassau Inrichting van Pa van der Steur werden gevonden. Ze lijken dik maar zijn bol van de ondervoeding.... Niet enkel blanke kindertjes daar in die rotjaren hadden honger en was allende hun deel in die jaren.....  in sommige (teveel nog) streken der aarde nu nog steeds..... Aduh zo lief die bolle koppies....in eerste instantie.... aduh kasihan die broodmagere armpjes als je beter kijkt. Allemaal vraagtekens in die oogjes... waarom? Nog steeds zijn er vraagtekens, ja nu nog......

 

 

Sepuluh anak manja ..... anak anak manjangan.....  Oh jiwa saya turun layang di sawa.... Turun di sawa merusak padi .....  Ooooy, kali Brantas banyak riwayatnya ......

10 kinderen verwend .... verwende kinderen ...... mijn ziel daalt neder om over de sawa te zweven.... daalt neder om de padi stuk te maken.... Oh Brantas rivier met je grote historie/vele verhalen..... Dus het is niet enkel die Solo met zijn riwayat.....

 

Ja joh, anak manja.... koop nog een baal chips en een fles cola aleer je de moeite neemt om 's je klas te bezoeken en vergeet niet om onderweg naar school toe je halve baal chips achter je reet te denderen omdat je te egocentrisch bent. Omdat......

Leo Spel met zijn Stambul Dua en gekregen van een soulmate.

 

 

                                                                                                             

Top

Copyrights imexbo.nl , imexbo.org , imexbo.eu | Why do you visit this website if you can't read.....