Home
Een dankwoord
Sitemap
Laatste updates
Gastenboek
Curse of diaspora
Wie ik ben
Mijn ouders
Gerelateerden
Tinus Dezentjé
Tinus D. Graven 1
Tinus D. Graven 2
Tinus D. Graven 3
Familie-Voorouders
Surabaya's historie
Cannalaan buaya's
Inleiding KH Peneleh
OVERIGE Kerkhoven.
VOC Leembruggen
Indië en oorlog
Archipel oorlogen
Zieleroerselen
Diverse verhalen
Sadeli en Mina
Kliwon en Lina
Tante Francine
Oom Alex
Kediri
Rembang
Purworejo
Kinderen op school
Een lagere school SD
De Prambanan tempels
Cilacap
Koken in de desa
Leven in de desa
Een desa straatje
Kinderen in de desa
Bakstenen in de desa
Hotel Tambalban
Straatsnoeperijen
Rampok Macan
Honger in 1946
2 Moorden in Indië
Fraudeur Sonneveld
Pasuruan naar Malang
Teakhout of (d)jati.
Verpauperde Indo's
Het hoertje
Zeerovers in Indië
Indo's in Indië
De broers Gentis
Jogja Keraton
Dokter Soetomo
Die goeie ouwe tijd
Jean Demmeni Foto's
Marie E. van Oordt
Aardverschuivingen
Bergenbuurt Malang
Emma van der Pal
Kasbi
Jean Samuel Borgeaud
Moord op v.Zuylen
Arme meneer Born
Drama Dermodjojo
19 maart 1868
VOC en landje pik
"Toontje" Poland
Barisan Madoera
Eindelijk weer thuis
Indisch of "Belanda"
Sukorejo Midden Java
Lawang Sewu / NIS
Het durp Salaman
De desa Cekel
Pak Tani Dawet Hitam
Frank Boon
Marie W. Corbet
Orang kecil
Ken Dedes
Contracten Suriname
Ned.Indisch Voetbal
Een simpel desaleven
Joh.Maria Magd.Oland
A.F.P. Graafland
Johannes Busselaar
Een jeugd in Biak
Albert van Daalen
FOTO ZOEKT FAMILIE
Harry uit Maluku
Dr. van Bijsterveld
Contr. G. Agerbeek
R.M. Noto Soeroto
Orkest Eurasia
Kerontjong Toegoe
't kampung Indootje
Oudheidk. Dienst
F.J. van Uildriks
J.N. van der Palm
Godee Molsbergen
Een KNIL sergeant
Jagen in Indië
VRIJHEIDSLUST B'dung
Jan Dinger te  Batoe
Andy Flores Noya
Werner Kraus Passau
Motorrennen te Java
Java na de Engelsen
Volkeren in Indië
Indo's in den Verre
Externe Indo links


De trauma helicopter vliegt weer eens rond........
x zegt Psycho dat hij het slachtoffer is..........

Een lagere school in Purworejo.

 

Foto's en kopij verkregen van die verre vriend van me en ook deze keer weer: De foto's zijn van hem en er rust derhalve copyrights op, maar als je wilt jiplak mag!!! Mits, zoals het een goede lezer-es betaamt: Mohon permissie Pak? Tuurlijk, boleh jiplak, omdat je het van te voren gevraagd hebt toch.

 

Zomaar enkele beelden van een dagelijkse schoolgang van kindertjes en het spannend uur, als de school uitgaat.

Er is slechts een overeenkomst met het tafereel van een lagere school in Nederland, als de schoollessen afgelopen zijn en dat zijn de wachtende moeders... maar dan is ook daarmede de enige gelijkenis verklaard.

Want dan daarna komen de verschillen met Nederland boven water. Kijk maar naar de foto's. Herkennen we bepaalde taferelen uit vroegere tijden? Bijvoorbeeld de verkoper van diverse plaatjes en speeltjes en snoep, de Pak Engkrek. Alleen liepen die verkopers in vroegere tijden met een pikul. Niets veranderd toch? 

En de eventuele verkoopbuit wordt eerlijk gedeeld, want elke school heeft zijn eigen vaste pak Engkrek of ijsjesverkoper.... Weet je het nog:  ...... "Leef en laat leven". En niet zo gragas als het soms hier aan toe gaat: Ikke ikke ikke en de rest je weet wel.

En elke school heeft zijn eigen drom kindertjes, die na het verlaten van de school even de kans krijgen van opa of oma of vader of moeder, om dan in die grote speelberg te neuzen en te graaien. Sommige kindertjes krijgen geld mee, sommige niet.

Geld? Over hoeveel geld praten we hier?

Bij tijd en wijle krijgen de kindertjes een luttel bedrag mee van circa 2000 Rph.... of te wel 20 cent(euro)... de waarde van een Jumbo supermarkt tas.... en prompt spenderen die kindertjes dan dit bedrag aan het speelgoed, varierend in waarde van 500 tot 2000 Rph.... Want zo'n buitenkansje krijgen ze niet elke dag.

500 tot 2000 Rph wordt gespendeerd aan waarde.... die de pak Engkrek verkoopt en dat dus NIET de winst is van pak Engkrek. Neen, want daar moet de inkoop nog van af en wat er van die 2000 Rph overblijft is dan zijn bruto winst..... waar hij zich het schampes voor heeft gelopen, waar hij zijn tijd aan heeft besteed om geduldig te wachten, waar hij zijn vervoermiddel moet van onderhouden, waar hij zijn (eventueel) gezin of in elk geval zichzelf van moet onderhouden......

Purworejo, gelijk vele andere oorden in Indonesia: A struggle for life en toch is daar steeds die lach, die lach, die lach......Die lach zit er in gegroefd van kleinsaf aan, maar de Almachtige hoort ze in hun hart huilen. Huilen van verdriet en hopen, dat er morgen weer een schoolkind 20 cent van papa en mama heeft meegekregen. En als de hele horde eindelijk dan weer naar huis is vertrokken, dan gaat pak Engkrek verder op weg, de straten afstruinend in de brandende zon, hopende dat hij elders weer voor 20 ct kan verkopen. En 's avonds komt ie thuis en telt zijn 1000 Rph bankbiljetten.... 1000 Rhp elk 10 ct waard.....

En wat hoor ik daar weer? Bepaalde mopperpotten die dan zeggen: Jawel, maar daar is het leven toch goedkoper dan hier, dus hebben ze niet veel geld nodig toch? Ja, als je de hier in Nederland verdiende Euro's meeneemt en daar uitgeeft, dan heb je gelijk.....

Tuurlijk is het leven daar goedkoper, als je het vergelijkt met het leven in Europa, maar.... hier in Europa hebben we genoeg euro's eind van de maand om het dure leven hier te betalen.... Daar - helaas - komen er eind van de maand te weinig Rupiahs binnen om dat "goedkope" leven te kunnen bekostigen en dat is nu precies het verschil in zienswijze..... Daar: isterniet AOW en Sociale Dienst en dergelijke om verzekerd te zijn en te blijven van een vast maandelijks inkomen op een paar uitzonderingen na dan, zoals pensioenen. Maar die pensioenen daar zijn net groot genoeg om er bij wijze van spreken een week pisang of ketela goreng van te kopen en wat beras en minyak en toen..... al op.

Harga barang naik, harga pensiun turun.... de kost wordt duurder en de pensioenwaarden dalen met de dag....

 

Foto onder: de 1000 Rph biljetten van pak Engkrek.

 

 

 

Foto onder: De school waar het in dit geval om draait, omdat de kleinzoon van mijn verre vriend, dit seizoen (zomer 2012) voor het eerst van zijn jonge leventje de weg ingeslagen is naar de rest van zijn leven: de eerste klas van de Lagere School is begonnen, op weg naar zijn toekomst met vraagtekens over voorspoed en geluk. Maar we draaien door en we blijven lachen toch?

 

 

Foto's onder: En hier de wachtende meute moeders, vaders, oma's, opa's, becakrijders wachtend op hun vaste klantjes, de verkopers pak Engkrek en pak Jual es en susu (ijs en melk) en weet ik veel wie nog meer.

En allen wachten geduldig op die naar buiten hollende horde kindertjes....allen kijkend in de richting van de uitgang, behalve één moeder, want die heeft haar speeltje al binnen, namelijk haar speeltje uit de moderne tijden: haar mobieltje, die zij waarschijnlijk heeft aangeschaft koste wat kost.... want we moeten mee met de massa toch, ook al stikken we de moord van de geeuwhonger. Dat is commercie, dat is de consumptie maatschappij toch.

Let op de moeder met het blauwachtig groene bloesje, de middelste. Nu nog wacht ze geduldig op haar kind(eren) en kijkend naar de uitgang van de school. Die dame rechts van haar kijkt en denkt: "Wie heeft haar haar geknipt? Het lijkt wel of het van de ratten is gebeten... ongelijke plukken... poeh." Niet duidelijk genoeg die afkeurende blikken van de dame bij de boom? Kijk dan naar de foto eronder.

En er is wel degelijk iets met dat haar van die dame in het blauwe bloesje aan de hand....Ok al zo'n afkeurende blik erop gericht

En vol verwachting kijkt de horde uit.

En de jaren van zijn leven zijn voorbijgegleden, dag in dag uit, wachtend op een paar duizend Rph van zijn vaste klantjes die hij naar en van school bracht........in zijn ouwe becak, die ooit eens fris blauw gekleurd was..... die gelaten uitdrukking op zijn gezicht, getekend door het leven en de zon. Hij verdient wat bij, door de boel op straat op te ruimen ergens waar die verre vriend woont......

En hij..... wacht ook geduldig ergens op het hoekje, zittend op zijn dingklik.

Een dure fiets standaard van Halfords werkt hier niet toch? Dus pakken we inventief gewoon een stok en het werkt.... paarse trappers..... only in Indonesia... zou ik daarom zoveel van dat land houden? Trouwens, die Halfords standaard zou allang bengkok krom getrokken zijn......

Pak Engkrek is op weg naar de kumpulan anak2. Ook hij is getekend in zijn gezicht door het kleurloze bestaan alhoewel hij allerlei gekleurd speelgoed meezeult.....

Het mannetje heeft een leeftijd bereikt waar in ons moderne "beschaafde en gecivileerde" landje menig eendere leeftijdsgenoot lekker van zijn pensioentje zit te genieten en hij? Dat manneke sappelt in de zon voor zijn 20 centen verkoop en zijn bordje nasi jagung, want enkel rijst is voor hem niet te betalen. God hoort hem brommen, gelet op zijn leeftijd, dat hij als jong kind misschien de zaman penjajah heeft meegemaakt met de dure huizen van de suiker en indigo ondernemingen en opgroeide in de gedek huisjes waar de suikerriet snijders in huisden.... God hoort hem brommen, als hij tenminste nog de kracht heeft om te brommen.

 

Foto onder: Ik kijk en denk en denk en kom er niet uit. Wat is in godesnaam het doel van die ronde stenen pilonnen is? Een rijtje op de stoep, een paar op straat zelf en en nog eentje zomaar tegen het groene muurtje bij de voeten van de dame rechts..... Krukjes voor het wachtend volk???? .... Weg afzettingen?  .... Only in Indonesia... ;-)

 

Foto onder: En daar is moe met haar blauwachtig groen bloesje en nog steeds wachtend op haar kind(eren) en dus pakt moe maar haar eigen speeltje, haar mobieltje.... uit verveling? Of even een sms'je naar een vriendin wachtend bij een andere school? "Is jouw jong al uit school? De mijne moet waarschijnlijk nablijven..."

Rugtassen rugtassen , zo groot als de kindertjes zelf...... commercie toch? Ik kan me de tijd heugen dat ik naar school ging en een touwtje om mijn boek en schrift had gebonden, klaar toch. Touwtje met een lus en over je schouder hangend....Wat voor een touwtje?.... Zo'n soort touwtje die de Chinese varkensslagers op de pasar ook gebruikten om hun vleeswaren op te hangen aan de haken... en uit hoofde van hun bijgeloof een zelfde soort touwtje om hun vinger wikkelden - als een soort ring - want als je dat droeg, dan hakte je niet je vingers eraf tijdens het vlees hakken.... Remember???? Of al fergheten????

En een deel van de horde is al gestrikt door een andere pak Engkrek en die houdt al dat snotporkengrut scherp in de gaten, komt ogen tekort.

 

En moe met d'r mobieltje heeft haar vriendin te pakken gekregen en samen zitten ze te wachten.... kwek kwek kwek... zeg heb je het al gehoord van die en die... en dat en dat.... Zo gaat het toch alom in de wereld, niet dan. ;-)  ..... Dat meisje rechts: piekeren waar en van wie zij een paar Rupiahs te pakken kan krijgen... effe nadenken: ik had toch nog ergens in die celengan iets bewaard of heb ik dat al opgemaakt???

 

 

 

Foto onder: "Wat gaan we nu weer krijgen? Ik had nog zo afgesproken, dat ik haar centjes zou krijgen, zodat ik een groter stuk speelgoed kan kopen, waar zij dan af en toe mee mag spelen, maar wel eerst ik. En wat doet ze nu weer? Ze hangt daar rond bij die ijsboer..... Kom nou hier, ik ben zo aan de beurt, kom nu toch, jeetje wat een vervelend wicht is dat zusje van me toch....."

En pak Jual Es en Susu met zijn big smile op zijn porum, want..... rupiahs stromen zijn dompet binnen en de kindertjes smilen ook, want er staat wat lekkers te wachten en natuurlijk smilen ze ook omdat opa een foto maakt van ze.

 

Foto onder: Druk overleg tussen de vriendjes... "Hoeveel heb jij nog? Ik heb nog zoveel over. Als we nu bij elkaar lappen en er iets van kopen waar we allen wat aan hebben? Wat denken jullie ervan?" ... Het juffertje links traint zich zelf al voor later: even die boys in de smiezen houden wat die aan het bekokstoven zijn....

 

Tja, die verre vriend opa toch, want hij kon niet laten, om zijn kleinzoon HANIF maar ook een stuk speeltje in zijn handjes te duwen.... vooruit dan maar, zoals alle opa's doen voor hun kleinkind toch? Hanif in zijn huis hansopje met de Prambanan erop gedrukt....

Ehhhh, let op de bank.... een oude bank uit een auto, kijk naar de "poten van de bank." Het werkt toch? Dus waarom altijd zo repot en duur om bijvoorbeeld Jan de Bouf.... Bouvrier te spekken??? ;-)

En hieronder een groepsfoto van de kleuterklas van Hanif, kleinzoon van mijn verre vriend, tijdens het afsluiten van het seizoen. De kleuterklas heeft als "beschermheer" het politie apparaat, dus dragen de kindertjes voor deze gelegenheid het politie uniform.... en daaronder enkele detailfoto's.

De Kleuterschool TK Bhayangkari 83 Kelas B1 Purworejo Thn A. 2011/2012, compleet met leerlingen en juffrouws.

En enkele detail foto's van leerlingen en de juffrouws Bu Guru Yulis (links) en Bu Guru Leli (rechts op de foto.)

Bu Guru Yulis. 

 

 

 

Bu Guru Leli

 

Hanif, kleinzoon van mijn verre vriend.

 

Kaisar... Sorry dat ik wat boos kijk. Vind je het gek? Het is verrekte warm en dan ook nog lange mouwen hemd aan en ..... nog een maatje te groot ook nog... Payah dese.

 

Adit, Nia en Hafizh..... Si Nia neigt een beetje meer naar Adit op de foto, want ze vindt hem (denk ik) wel leuker dan Hafizh.

 

En dan héél elegant, zo klein als ze is, een pose van onze kleine Elena, want ze is toch al een beetje kenes toch..... Let op dat - onbewuste? - handje...

 

En dan ten leste onze berani schopper Fathkul... Had je wat? Mau apa? Berani pelerok ya? ;-) OK, OK, ik word later een hele grote vent ya en daarom draag ik alvast een broek op maat ya, biar mijn bandulan niet kecepit ya....(zodat mijn hanggeval niety in de kenl komt....)

 

 

Met dank aan mijn verre vriend daar in Purworejo.....

 

 

 

 

Top

Copyrights imexbo.nl , imexbo.org , imexbo.eu | Why do you visit this website if you can't read.....